Proroctwa spełniające się w Wieku Ewangelii
Wierni członkowie Kościoła są rozwijani w różnych okolicznościach w czasie Wieku Ewangelii. Każdy szereg okoliczności kończy się wielkim wydarzeniem. Niniejsze wydanie „Heralda” rozważa dramatyczne zmiany zachodzące w świecie oraz lekcje, jakie możemy z nich wyciągnąć.
„Upadek Jerozolimy i Judei”w 70 roku kończy pierwszy okres Kościoła chrześcijańskiego, który był pod panowaniem Żydów, i rozpoczyna jego ucisk pod pogańskim Rzymem.
Władzę nad pogańskim Rzymem przejął Konstantyn, który uwolnił od prześladowań tych „ortodoksyjnych” chrześcijan, których faworyzował. Temat ten został szczegółowo opisany w artykule „Upadek pogańskiego Rzymu”.
„Upadek imperialnego chrześcijańskiego Rzymu” opisuje, jak plemiona germańskie położyły kres zachodniemu imperium rzymskiemu. Bezprecedensowa erupcja wulkanu dodatkowo zakłóciła życie, co – w połączeniu z upadkiem cesarstwas – sprzyjało wykształceniu się papieskiego Rzymu oraz represjom wobec sprzeciwiających się chrześcijan.
Wierni chrześcijanie, zmuszeni przez Rzym papieski do życia w ukryciu, odczuli pewną ulgę dzięki Marcinowi Lutrowi i reformacji, co zostało omówione w artykule „Sardes i Filadelfia: Kościoły Reformacji”.
Artykuł „Rewolucja francuska oraz koniec papiestwa” ukazuje, że wielu protestantów zaczęło gorliwie badać proroctwa dotyczące powrotu Chrystusa i głosić je na całym świecie, gdy zdało sobie sprawę, iż minęło 1260 lat od momentu przejęcia władzy świeckiej przez papiestwo, aż do jej (tymczasowej) utraty.
„Powrót Żydów do swojej ziemi” opisuje szereg światowych katastrof, które rozpoczęły się w latach 70. XIX wieku, z których każda pomogła Żydom wrócić do Izraela. Rozważane są również współczesne cuda, w tym kilka bardzo niedawnych.
Następnie artykuł „Czas ucisku” zachęca nas, abyśmy nie ignorowali trudności naszych czasów, lecz raczej uczy, jak żyć w ich obliczu, prowadząc jednocześnie czyste i poświęcone życie chrześcijańskie.
Artykuł „Ukończenie prawdziwego Kościoła i Armageddon” analizuje, w jaki sposób powrót Chrystusa stanowi dla chrześcijan wezwanie do opuszczenia Babilonu, oraz opisuje, jak unikać uczestnictwa w jego grzechach, aż Kościół zostanie w pełni skompletowany.
Kapłaństwo Tysiąclecia jest rozwijane w rozmaitych okolicznościach, aby wiedziało, jak przywrócić i błogosławić wszystkie narody ziemi.